۸ نکته در مورد ورزش دانش‌آموزان/ هدررفت ۱۲ سال فرصت استعدادیابی برای ورزش قهرمانی!

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از جهان؛ورزش یکی از مقولاتی که به مستقیماً به سلامت جامعه مرتبط است. دانش آموزان نیز از همان سنین پایین شور و شعف خاصی نسبت به ورزش کردن دارند و یکی از لذت بخش ترین ساعات مدرسه برای آنها زنگ ورزش است. از طرفی، آموزش و پرورش به عنوان یک نهاد اجتماعی و جایی که از همان ابتدا در رشد و نمو دانش آموزان تأثیر دارد، نقش مهمی در شناسایی و رشد استعداد های ورزشی دارد.

البته چند نکته اجمالی را باید مدنظر قرار داد:

بک: در مرحله اول، هدف از ورزش در مدارس، ایجاد روحیه نشاط و شادابی در دانش آموزان است. به همین دلیل از جنبه های مختلف علمی و با یک نگاه کارشناسی باید وارد مقوله ورزش دانش آموزان شد.

متأسفانه تلقی بسیاری از دانش آموزان از زنگ ورزش مدارس، یک توپ و مدتی دویدن برای تصاحب آن توپ و گل زدن است؛ در بسیاری از مدارس حتی به مقوله نرمش کردن و حرکات ورزشی که دارای پشتوانه علمی هستند، به اندازه کافی بها داده نمی شود.

دو: البته اگر بخواهیم به صورت علمی و هدفمند به مقوله ورزش دانش آموزان بنگریم، همزمان با افزایش کیفیت، تعداد ساعات ورزش آنها هم باید افزایش پیدا کند.

سه: بسیاری از ورزش های غیر فوتبالی – به جز چند رشته محدود - اساساً در میان گزینه های انتخاب دانش آموزان وجود ندارد. در محیط خارج از مدرسه نیز دانش آموزان به هر دلیلی – مانند نداشتن شرایط مالی و غیر مالی – ممکن است به غیر از فوتبال به سمت ورزش دیگری نروند.
 
چهار: به نظر می رسد که برای افزایش کیفیت و تنوع رشته های ورزشی و همچنین شرایط مناسب مکانی، ضروری است که ارتباط میان آموزش و پرورش و مجتمع های ورزشی افزایش پیدا کند. این اتفاق به دو صورت می تواند رخ دهد؛ یا در نزدیک و اطراف هر مدرسه ای، سالن ها و مراکز ورزشی احداث شود و یا اینکه مدارس را در نزدیکی و اطراف این مراکز و مجتمع های بزرگ ورزشی احداث کنیم. اگر به هر دلیلی این امکان وجود نداشت، مدارس، برنامه ریزی کرده و با این مراکز مرتبط باشند.

پنج: در سال های اخیر، مشاهده شده است که سالن های ورزشی در کنار مدارس احداث می شود. هر چند که احداث سالن به تنهایی کفایت نمی کند، اما در هر صورت اقدام مثبت و روبه جلویی است.

شش: قهرمانان ورزشی اول از همه باید در داخل نظام آموزش و پرورش شناسایی شوند. 12 سال حضور در یک نظام آموزشی و پرورشی وقت کمی برای کشف نخبگان ورزشی نیست.

هفت: اینکه می گوییم قهرمانان ورزشی باید در آموزش و پرورش شناسایی شوند، به معنی تنها گذاشتن آموزش و پرورش نیست؛ اتفاقاً وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و فدراسیون های ورزشی هر کدام وظیفه دارند که در این زمینه گام به گام با آموزش و پرورش قدم برداشته و این را جزو وظایف ذاتی خود بدانند.
 
هشت: در المپیک های گذشته، بسیاری از مدال های ما مربوط به رشته های کشتی، وزنه برداری و تکواندو بوده است؛ این در حالی است که با توجه به تعداد جمعیت کشورمان و همچنین وجود اقلیم های متفاوت در آن، شکی وجود ندارد که در رشته های گوناگون ورزشی این استعداد وجود دارد که در سطح جهانی و المپیک می توانیم قهرمان داشه باشیم.
 
البته در سال های گذشته در آموزش و پرورش قدم هایی برداشته شده است اما می طلبد که بیش از اینها اقدام صورت گیرد.